Το λιμάνι της Πάτρας
Το λιμάνι ανέκαθεν έπαιξε σημαντικό ρόλο στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή της πόλης. Τα πλεονεκτήματα γεωγραφικής θέσης του επεφύλαξαν μια εκτεταμένη περίοδο ακμής, που σημάδεψε τη ζωή της Πάτρας και διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό τα χαρακτηριστικά της τοπικής οικονομίας. 
Ως χρονολογία ορόσημο μπορεί να χαρακτηριστεί το 1960 γιατί είναι η χρονιά εκείνη που δρομολογείται το πρώτο οχηματαγωγό πλοίο (ferry-boat) στη γραμμή Ελλάδας - Ιταλίας.
Μέσα στα τελευταία 30 χρόνια, τόσο η Πάτρα όσο και το λιμάνι της άλλαξαν δραστικά. Ιδιαίτερες αλλαγές στον χαρακτήρα του λιμανιού έγιναν και τα τελευταία χρόνια οι οποίες οφείλονται κυρίως στην πρόσφατη κρίση των Βαλκανίων, όπου οι προτιμήσεις τουριστικών και εμπορευματικών ροών άλλαξαν δραστικά.
Η θέση της Πάτρας ως πλησιέστερου σημαντικού ηπειρωτικού λιμανιού προς τη Δυτική Ευρώπη, ως αστικού κέντρου υπερτοπικής κλίμακας και συγκοινωνιακού κόμβου, ευνόησε τη χρησιμοποίησή της από τους τουρίστες, είτε ως σημείο εισόδου - εξόδου, είτε ως σημείο διέλευσης.
Σήμερα, το λιμάνι αποτελεί τη σημαντικότερη τερματική εγκατάσταση θαλάσσιων μεταφορών της Δυτικής Ελλάδας και το σημαντικότερο σημείο πορθμειακής σύνδεσης της χώρας με την Ιταλία.
Το λιμάνι της Πάτρας, μαζί με τη σιδηροδρομική γραμμή και τον σταθμό, καταλαμβάνουν σημαντικό, αν όχι ολόκληρο μέρος, από την παραλία της πόλης, που σε συνδυασμό με την ύπαρξη των βιομηχανιών στα νοτιοδυτικά παράλια (Ακτή Δυμαίων) καθιστούν την Πάτρα μια "παραθαλάσσια πόλη χωρίς θάλασσα".
Το λιμάνι της Ηγουμενίτσας
Το λιμάνι Ηγουμενίτσας όπως το γνωρίζουμε σήμερα είναι αρκετά «νέο», ωστόσο ήδη αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους λιμένες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς ανήκει στην κατηγόρια Α στην οποία περιλαμβάνονται οι θαλάσσιοι λιμένες διεθνούς σημασίας. Είναι ένας από τους μεγαλύτερους λιμένες Ro – Ro διεθνών μεταφορών της Ελλάδας, αλλά και της Ανατολικής Μεσογείου.
Είναι ένας σημαντικότατος συγκοινωνιακός κόμβος λόγω της σύγκλισης των αξόνων της Εγνατίας και της Ιόνιας Οδού.
Μέχρι το 1996 το φυσικό λιμάνι στο μυχό του όρμου της Ηγουμενίτσας οριοθετούνταν από δύο προβλήτες, μία στον βορρά και μία στο νότο.
Με την κατασκευή του νέου λιμανιού, η οποία ξεκίνησε το Μάιο του 1996, τα πράγματα άλλαξαν ριζικά. Το παλαιό λιμάνι σήμερα, χρησιμοποιείται για να στεγάζεται τμήμα των υπηρεσιών του κεντρικού Λιμεναρχείου Ηγουμενίτσας και να ελλιμενίζονται τα σκάφη του. Του αντιστοιχεί χερσαίος χώρος μήκους 330 μέτρων και βάθους 7 και αποτελεί πλέον το τρίτο μεγαλύτερο λιμάνι της Ελλάδας.
Το νέο Λιμάνι της Ηγουμενίτσας εγκαινιάστηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 2003. Είναι κατά κύριο λόγο επιβατικό και συνδέεται ακτοπλοϊκά τόσο με το εσωτερικό όσο και με το εξωτερικό. Ο επιβατικός σταθμός που διαθέτει είναι από τους καλύτερους των Βαλκανίων και η εξυπηρέτηση είναι άμεση, καθώς αμέσως μετά την εκφόρτωση, η πρόσβαση στην Εγνατία είναι υπόθεση ενός λεπτού.
Κατά συνέπεια, διευκολύνονται σημαντικά όσοι έρχονται από Βόρεια Ελλάδα οδικώς κατευθυνόμενοι προς την Ιταλία ή και το αντίθετο.
Το λιμάνι της Ηγουμενίτσας αποτελεί συνδετικό κρίκο της Ελλάδας με την Ευρώπη και αυτό καθιστά την πόλη της Ηγουμενίτσας έναν από τους μεγαλύτερους εμπορικούς κόμβους της χώρας.
Το λιμάνι του Μπρίντιζι
Ο μύθος αναφέρει ότι το Μπρίντιζι ιδρύθηκε από το θρυλικό Έλληνα ήρωα Διομήδη. Το αδριατικό λιμάνι του Μπρίντιζι, το οποίο αποτελεί ένα από τα καλύτερα φυσικά λιμάνια στη Μεσόγειο με μεγάλη κίνηση, έχει δύο κολπίσκους, στην ανατολή το Seno Di Levante και στη δύση το Seno Di Ponente. 
Η σημασία του Μπρίντιζι ως λιμανιού εκτοξεύτηκε με τη διάνοιξη της διώρυγας του Σουέζ το 1869. Μάλιστα, αποτέλεσε ένα σημαντικό ναυτικό σταθμό κατά τους δύο Παγκόσμιους Πολέμους, ενώ με τη Ρώμη να βρίσκεται σε πολιορκία, το Μπρίντιζι λειτούργησε ως προσωρινή πρωτεύουσα της Ιταλίας την περίοδο 1943-1944.
Σήμερα το Μπρίντιζι είναι ένα μεγάλο, πολυσύχναστο λιμάνι και αποτελεί το κέντρο της βιομηχανικής δραστηριότητας, κυρίως όσον αφορά στα πετροχημικά και πλαστικά προϊόντα, καθώς και τα τρόφιμα. Χρησιμοποιείται κυρίως από επιβατηγά – οχηματαγωγά πλοία, που εκτελούν δρομολόγια Ελλάδας – Ιταλίας.